مقدمه ای بر نقش و جایگاه روابط عمومی
 روابط عمومی در هر سازمانی، سامانه برقراری ارتباط مؤثر ، نزدیک و سازنده مدیریت آن سازمان با دیگر بخش ها اعم از بخش های درونی یا بخش های بیرونی محسوب می شود. با برقراری این ارتباط به نحو شایسته امکان تطابق بروندادهای یک سازمان با نیازهای بیرونی فراهم می شود. فرآیندی که علت وجودی پیدایش و استمرار حیات آن سازمان محسوب می شود. روابط عمومی درحقیقت، ابزار دوگانه ای است که از یک سو باعث آگاهی مدیران از محیط پیرامون آنها می شود و از سوی دیگر باعث انعکاس درست فعالیت آنان به جمعیت مخاطب می گردد. برقراری این ارتباط دوطرفه در هر سطحی، مترادف سطح توفیق روابط عمومی است. به همین دلیل توجه به چند نکته درخصوص فعالیت روابط عمومی حائز اهمیت است.
 نخست آنکه در فعالیت های روابط عمومی همواره ارتباط « دوسویه» است.
 دوم آن که در فرآیندهای ارتباطی روابط عمومی همواره اصل بر «تفاهم» است. در ارتباطات این حوزه «تحمیل» جایی ندارد.
 نکته دیگر اتکاء به «تحقیق» به معنای واقعی کلمه است. اتکاء برتحقیق به معنای واقعیت بی پیرایه هر پدیده، این امکان را برای روابط عمومی به وجود می آورد که تصمیم سازی سازمان را در بهترین جهت هدایت کند. «تحقیق» و نیل به واقعیت بی پیرایه تنها از راه سنجش مستمر و منظم امکان پذیر است و تنها از این راه است که می توان با انتقال و ارایه اطلاعات دقیق و کارآمد به حوزه مدیریت سامانه، «اعتماد» او را جلب و در فرآیند تصمیم سازی او مشارکت نمود.
 نکته بعدی «اخلاق» در روابط عمومی است. گرچه رویکرد سنتی به روابط عمومی رویکردی ابزاری و استفاده از این واحد معمولاً برای تبلیغ محسوب می شود. اما جایگاه علمی روابط عمومی نه تبلیغ بلکه تبیین جایگاه سامانه در جامعه و تبیین فرآیندهای درون سامانه برای مدیریت است. در این راه پایبندی به اخلاق حرفه ای نه فقط از جهت ارزش های متعالی که از دیدگاه فنی و حرفه ای نیز یک ضرورت است. بدون این پایبندی اطلاعات دقیق و درستی به مدیریت و سازمان منتقل نخواهد شد. در آن صورت سامانه پی به نقائص خود نخواهد برد و در پی رفع نواقص و ارتقاء کیفیت خود برنخواهد آمد. به همین دلیل عمل «شرافتمندانه» ، احترام به مخاطبین اعم از موافق و مخالف،  تأکید بر تفاهم و تعامل ،‌ایجاد هماهنگی بین سازمان و گروه های مرتبط ، توجه به منافع بلند مدت، تمیز واقعیات از شبهاتی که خود را همچون واقعیات جلوه می دهند، وفاداری به اهداف سازمان و تثبیت رفتار صادقانه با همکاران از جمله مبانی ضروری در فعالیت هر سیستم و من جمله روابط عمومی است.

 در نهایت با تکیه بر این رویکرد روابط عمومی را باید بخشی از فرآیند «مدیریت» دانست و نه ابزاری برای اعمال مدیریت. به عبارت دیگر روابط عمومی یک سامانه اجرایی در نظام مدیریت محسوب نمی شود بلکه یک سامانه مشورتی در فرآیند تصمیم سازی و سیاست گذاری است. روابط عمومی جزئی از سیستم تطبیقی سازمان با محیط خود است. روابط عمومی به سازمان و مدیریت آن کمک می کند تا با محیط خود به تعامل مناسب بپردازد. روابط عمومی یک منعکس کننده محض نیست، بلکه یک عامل مشارکتی است در اصلاح آنچه که در نهایت به جامعه منعکس می شود. به این منظور روابط عمومی انستیتو ودانشکده در جهت تحقق اهدافی که در ذیل می آید خود را ملزم به برنامه ریزی  و تلاش می داند:

  • تهیه اخبار از آخرین رویدادها، مراسم، مناسبتها و نشستها
  • اطلاع رسانی از آخرین اخبار و مطالب علمی تهیه شده ازطریق سایت روابط عمومی
  • هماهنگی با رسانه ها و جراید و صدا و سیما جهت تهیه گزارش و خبر از مراسم و مناسبتها
  • هماهنگی و همکاری در برپایی مراسم ویژه مانند تقدیر از کارکنان نمونه و……
  • هماهنگی و برپایی مراسم بزرگداشت اساتید ، معارفه و تودیع مدیران و…….
  • هماهنگی و همکاری در برپایی ویژه برنامه ها مانند: هفته پژوهش   …..
  • دریافت نظرات و پیشنهادات کارکنان
  • تهیه گزارش تصویری از برگزاری مراسم جهت استفاده در سایت و یا ارسال به واحد مربوطه
  • انجام امور درخواستی از سوی دفتر ریاست انستیتو ودانشکده

 

معرفی پرسنل روابط عمومی:

زهره حاج میرصادقی(مسئول)

امید رحیمی

فهیمه حیدری